Een Ander Leven

Soms zit je ergens 3 kwartier te wachten en kun je "uittekenen" hoe de fases van je leven er uit zagen en zien omdat je al een idee had voor je blog. Maar dat het dan toch nog even moet rijpen voor je de juiste woorden ervoor gevonden hebt. Wijn moet ook eerst rijpen zal ik maar zeggen ;)
Met onderstaand verhaal wil ik jullie inzicht geven en mee laten kijken in de grote veranderingen die ik door mijn toestanden voor de kiezen heb gekregen. Bovenste 3 foto's zijn uit het EN-EN-EN tijdperk, toen gewoon alles nog kon, de 4de is van het OF-OF-OF tijdperk, ofwel de laatste 6 jaar, vanaf 2011 tot nu.

1996 - 2002 Middelbare school periode 

2002 - 2007 Studietijd 

2007 - 2011 Ups en Downs in het EN-EN-EN Tijdperk 

2011 - 2017 Het OF-OF-OF Tijdperk 

Van EN-EN-EN naar OF-OF-OF 

Ik leefde een leven waarin niks te gek was en alles kon of leek te kunnen. Er ook veel chaos was, maar dat lachte ik weg, of ik bakte een Sorry-Cake als ik écht klem kwam te zitten. Alles werd getolereerd, ik kwam overal mee weg. 

Naar een leven waarin ik niet meer kan werken, supersnel overprikkeld ben, vaak en veel hoofdpijn heb, lang moet herstellen na inspanning (dagen na het doen van iets gezelligs met anderen) waar ik maar 1 afspraak per dag kan hebben, dagelijkse dutjes, de conditie heb van een visstick zonder korstje, ik niet meer kan multitasken, niet meer tegen drukte kan, knipperende lampen, herrie, veel mensen, mensen die snel praten-bewegen enz enz enz 

TOEN
Stond ik vooraan bij een optreden van Metallica op Rock Werchter met het roet van het vuurwerk op mijn gezicht helemaal uit m'n dak te gaan
NU
Op een hele goede dag kan ik een paar nummers luisteren van het Metallica & Symfony concert - maar NIET kijken, dat zijn teveel prikkels. 
Heb ik inmiddels een zalige playlist gevonden van crossover covers van de grootste hits aller tijden in een bossa nova Brazil jasje, lekker zonnige slome muziek in een Ibiza jasje. Thuis in de woonkamer - dankjewel YouTube 
https://www.youtube.com/watch?v=FSOO1dPaZOg

Vergelijking
Als je een baby krijgt veranderd je leven ook drastisch. Kun je niet meer alles doen wat je daarvoor wilde en altijd maar deed. Al heb je bij de komst van een baby wél 9 maanden voorbereidingstijd (en vaak is het ook een bewuste keuze) en ik viel van de ene op de andere dag om.. 
Door een filosofisch moment met goed gezelschap op mijn balkon ben ik kunnen gaan zien dat de stoornissen/ziektes die ik heb, "mijn kinderen" zijn waar ik met heel veel zorgzaamheid, liefde en geduld mee om zal moeten gaan. Mijn leven in richten op de behoeftes van die speciale kindjes, iets met veel rust en structuur.. 
Tig tempo's lager dan mijn leven was vóór. Door dit inzicht is er direct veel meer compassie en zachtheid. En het is logisch dat je met een kleintje andere plekken opzoekt en je dagen anders indeelt. Je wordt ook ouder, krijgt andere verantwoordelijkheden en behoeftes veranderen ook. 

Maar dat maakt het niet minder confronterend om tegen muren op (te blijven) lopen van dingen die ik niet meer kan, soms de simpelste kleine dingen. En dat het onzichtbaar is is eigenlijk nog het vervelendst. Hoe irritant is het om bij elk gesprek/bezoek/ergens te moeten vragen of 
-  de muziek uit kan / of de tv 
-  de pomp van het aquarium uit kan 
-  de airco uit kan 
-  de honden in een andere kamer mogen (hondennagels op een harde vloer van honden die enthousiast rond trippelen is écht qua prikkels uit de categorie afgrijselijk - sorry hondeneigenaren, maar mijn hoofd geeft dit zo aan) 
-  dat je maar 1 uur kunt blijven (of heel misschien 1,5 uur) 
Dat je als een soort hysterische controle freak eerst wil weten hoeveel mensen ergens zullen zijn voor je als nog NEE zegt op een uitnodiging, want meer dan 4 mensen zijn al te veel .... 
-   Enz, enz, enz ...  het vervoer enzo, want als ik zeg "ik moet eigenlijk naar huis" betekent dat "ik moet nu naar bed" en als je dan nog een trein mist, ja, dan is het alweer over 5 grenzen te veel. (geeft me een steengoed idee om aan een concept te gaan werken voor een spel met grenzen voor mezelf, om het leven een beetje leuker te maken) 

Als ik me daar té veel mee bezig houd, word ik verdrietig. Logisch toch? 
Dat is rouw. Rouwen om alles wat je niet meer kunt, en waarvan je niet weet of je het nog ooit zal kunnen. 
Door dit op te schrijven ga ik ook weer door een laag van rouw heen, maar het is zó belangrijk om het wél te doen. Hoe pijnlijk ook. Want als ik niet aangeef dat ik "een gebruiksaanwijzing" heb, en jullie dat niet ruiken, dan blijft het lastig, dan is het verrekte lastig om ruimte te creeëren om begrip te laten groeien. 

NEE ik zie er niet ziek uit  - I know! En natuurlijk kijk ik liever naar de gezonde kant van mezelf. Maar dit is waar ik het mee moet doen, de kleurrijke ongebruikelijke combinatie van een jachtluipaard-hoofd op een slakken-lijf die al jaren op zoek zijn naar een leven in Harmonie en Balans ... Dat is pas een uitdaging! 

Zo ga ik ook nooit de deur uit zonder:
-  koptelefoon of oordopjes en een mp3 speler of (volle) telefoon waar ontspannende deuntjes op staan
-  pijnstillers 
-  fles water 
-  zakdoekjes (want je weet nooit of er een tranen aanval komt, of dat je opeens enorm moet piesen) 
Waar ik eerder schreef over een hysterische controle freak noem ik mezelf liever een Weddingplanner van m'n eigen leven. Als ik het (micro) time management niet uitvoer loopt alles heel snel in de soep wat resulteert tot pijn, verdriet, en terugslag. 

Ik heb nog zitten denken welk liedje uit de 90's hierbij past, maar ik ben er nog ff niet uit. Ik neem het later wel op, zodra helder wordt welke het moet worden, in m'n Nirvana hemdje, om Kurt Cobain te eren, die had ook geen makkelijk hoofd. 

Nou, houdoe hè, tot de volgende! 

:)